First Aid

Op vrijdag besloten ik en Maureen pannenkoeken te gaan bakken. We zijn ons beiden aan het ontwikkelen tot echte kookfanaten hier, dus een zo klassieke hap mocht niet ontbreken. Pannenkoeken maken is leuk: je kan uren in de keuken staan, al bakkend, etend en experimenterend.
Daar waren we dan ook druk mee bezig toen onze Deense huisgenoot Matthiis ineens de keuken binnenstormde en bijna de deur tegen Maureens hoofd sloeg. Zonder een ‘sorry’ sprintte hij door naar de kraan, ondertussen aan een stuk door “Oh my God, shitshitshit!” roepend.
Wat bleek het geval te zijn: hij had zijn deur iets te enthousiast dicht geprobeerd te gooien en daarbij zijn middelvinger opengesneden aan een stuk uitstekend metaal. De snee was zo’n drie centimeter lang, behoorlijk diep, en bloedde behoorlijk.
“I think I can see the bone!” jammerde Matthiis.“Do you think I need an ambulance?”

Paniek alom natuurlijk. Ineens kon niemand meer tegen bloed, laat staan tegen zichtbaar bot. Het slachtoffer werd ondertussen steeds bleker, tot ik dacht dat hij onderuit zou gaan. Na hem bij de gootsteen weggetrokken en op de bank geduwd te hebben, probeerde ik de EHBO kit te vinden, in de hoop dat er iets nuttigs in zou zitten.
Uiteraard niet: het ding bevatte complete mitella’s, maar een normaal stukje gaas of een schaar was onmogelijk te vinden. Uiteindelijk heb ik er maar een gigantisch stuk verband om heen gedraaid, vooral om te voorkomen dat Matthiis nog verder naar de wond zou staren en echt van zijn stokje zou gaan – hij was ondertussen al half van de bank gegleden.
“Have you studied First Aid or something?” vroeg hij zwakjes.
“Not yet.”

Maureen probeerde ondertussen Boris, de member of staff die bij ons in huis woont, te pakken te krijgen.
Do you need an ambulance?”
“No, no, just a doctor! Maybe he needs stitches! You can see the bone!”
“I’m on my way!”

Minder dan tien minuten later stormde Boris de keuken binnen, paniek op zijn gezicht. Toen hij Matthiis met zijn verband zag zitten keek hij verbijsterd.
“I thought you said he cut his leg to the bone!”
Toen ging zijn mobiele telefoon: het was de ambulance die al voor de deur stond…