How To: Liefde op afstand

“Liefde op afstand is kansloos, zeker op jouw leeftijd,” zei iemand tegen mij, voor ik naar Engeland ging. “Je kan het net zo goed gelijk uitmaken, dat scheelt een hoop gedoe.”
Ja, zo denken de cynici van deze wereld erover. Gelukkig heb ik het advies niet opgevolgd, want het lijkt erop dat er ook uitzonderingen op de ‘regel’ bestaan. Blijkbaar hebben ik en Roelof het toch al bijna een half jaar zonder elkaar met elkaar gered.

Dit geeft mij niet direct het recht om ons liefde-op-afstand-experts te noemen, maar ik kan wel wat tips geven aan anderen die zo stom zijn om ook in zo’n situatie verzeild te raken:

1. Gebruik die webcam.
Hoewel elkaar kunnen zien en toch ver bij elkaar vandaan zijn soms een beetje zuur is, visuele ondersteuning helpt toch. Een telefoongesprek met webcam is het dichtst dat je bij de ander kan komen. En voor de liefhebbers is er altijd nog mogelijkheid tot striptease.

2. Denk aan bijzondere data.
“Gefeliciteerd met ons eerste potentiële kind.”

3. Wees romantisch.
Stuur lieve smsjes op de meest gruwelijke tijdstippen. Brieven schrijven is ook leuk.

4. Date!
Maak een skype-afspraakjes in restaurants, lunchrooms of cafés met draadloos internet. Doen- alsof is best een leuk spelletje. Bovendien kun je altijd nog eten en drinken laten aanrukken als de duur van je telefoongesprek wat uit de hand loopt.

5. Probeer een onderdeel van elkaars leven te blijven.
“Goh, wat heb jij vandaag gedaan?”
“Niks.”
“Wat leuk, ik ook!”

En als laatste: probeer naast het contact houden ook nog een beetje een leven te onderhouden. Dat levert allicht gespreksstof op.

Het Aftellen is Begonnen

Gisteren zijn mijn vader, mijn moeder en Daan na een bezoek van een week weer naar huis gegaan. Een week lang hebben we eerst door Londen en toen door Oxford gezworven. Nu ben ik weer alleen. Of zo alleen als je kan zijn wanneer je een kamer deelt met z'n vieren en een huis met z'n twintigen.

Nog iets minder dan drie weken en dan is dat overigens ook voorbij. Zondag 15 maart kom ik weer terug naar Haarlem. Op een redelijk permanente basis.
Het is een beetje vreemd om straks weer terug te gaan. Aan de ene kant ben ik er heel blij mee - ik kom niet voor niets al in maart terug en niet in juni. Aan de andere kant zal ik Oxford ook wel missen en een aantal mensen die ik hier heb leren kennen ook. Ik kan me ook moeilijk voorstellen dat mijn 'jaar' weg (zoals ik het eerst noemde) al weer bijna om is.
Hoe dan ook, het aftellen is begonnen.

Picture

"Have you got a picture of your boyfriend..?"
Dana kijkt me geïnteresseerd aan. Mensen die een lange termijn relatie onderhouden zijn zeldzaam op EF tegenwoordig. Ook al liet minstens 50% een vriend of vriendin thuis achter en zworen ze zonder uitzondering dat hun relatie afstandsbestendig was, de meesten bleken het om uiteenlopende redenen toch niet te trekken. En ondanks de ongelimiteerde vrijheid die ze hier nu genieten, zie ik bij een aantal nog steeds een vreemd soort verlangen, wistfulness, als ze vragen hoe het met mijn 'significant other' gaat.
"I haven't got a picture with me now," zeg ik. "But there's one hanging above my bed. I'll show you next time we're at my place."

Toevallig gaan wie diezelfde middag thee drinken bij mij thuis. Als ik de kamer instap zie ik gelijk dat er iets mist aan de muur. Caroline's gigantische poster van Twilight-held en vampier Edward is gevallen!
"Oh, no, Edward!" roep ik geschrokken uit. "Edward has fallen from the wall!"
Voorzichtig pak ik het gevaarte op van het bed onder dat van Caro, strijk het met een teder gebaar glad en leg het terug op Caro's bed. Ze is nogal aan het ding gehecht namelijk.

"Er, is that your bed..?" vraagt Dana en ze kijkt me wat bevreemd aan. Dan pas begrijp ik de absurde verwarring.
"No, I'm afraid my picture is not that big..."

First Aid

Op vrijdag besloten ik en Maureen pannenkoeken te gaan bakken. We zijn ons beiden aan het ontwikkelen tot echte kookfanaten hier, dus een zo klassieke hap mocht niet ontbreken. Pannenkoeken maken is leuk: je kan uren in de keuken staan, al bakkend, etend en experimenterend.
Daar waren we dan ook druk mee bezig toen onze Deense huisgenoot Matthiis ineens de keuken binnenstormde en bijna de deur tegen Maureens hoofd sloeg. Zonder een ‘sorry’ sprintte hij door naar de kraan, ondertussen aan een stuk door “Oh my God, shitshitshit!” roepend.
Wat bleek het geval te zijn: hij had zijn deur iets te enthousiast dicht geprobeerd te gooien en daarbij zijn middelvinger opengesneden aan een stuk uitstekend metaal. De snee was zo’n drie centimeter lang, behoorlijk diep, en bloedde behoorlijk.
“I think I can see the bone!” jammerde Matthiis.“Do you think I need an ambulance?”

Paniek alom natuurlijk. Ineens kon niemand meer tegen bloed, laat staan tegen zichtbaar bot. Het slachtoffer werd ondertussen steeds bleker, tot ik dacht dat hij onderuit zou gaan. Na hem bij de gootsteen weggetrokken en op de bank geduwd te hebben, probeerde ik de EHBO kit te vinden, in de hoop dat er iets nuttigs in zou zitten.
Uiteraard niet: het ding bevatte complete mitella’s, maar een normaal stukje gaas of een schaar was onmogelijk te vinden. Uiteindelijk heb ik er maar een gigantisch stuk verband om heen gedraaid, vooral om te voorkomen dat Matthiis nog verder naar de wond zou staren en echt van zijn stokje zou gaan – hij was ondertussen al half van de bank gegleden.
“Have you studied First Aid or something?” vroeg hij zwakjes.
“Not yet.”

Maureen probeerde ondertussen Boris, de member of staff die bij ons in huis woont, te pakken te krijgen.
Do you need an ambulance?”
“No, no, just a doctor! Maybe he needs stitches! You can see the bone!”
“I’m on my way!”

Minder dan tien minuten later stormde Boris de keuken binnen, paniek op zijn gezicht. Toen hij Matthiis met zijn verband zag zitten keek hij verbijsterd.
“I thought you said he cut his leg to the bone!”
Toen ging zijn mobiele telefoon: het was de ambulance die al voor de deur stond…

De Britse Angst voor Sneeuw

Na mijn problematische reisje naar Nederland, nu bijna twee weken geleden, hoopte ik dat de terugtocht op maandag iets soepeler zou verlopen. Helaas was het lot mij niet zo gunstig gezind: ook al sliep ik deze keer door geen enkele wekker heen, ik had toch bijna even veel vertraging als vorige keer.
In Engeland is het namelijk ook winter, en dat betekent dat er soms, in plaats van de vertrouwde regen, sneeuw kan vallen. Sneeuw. En niet zo’n beetje ook.

Ik heb al eens eerder openbaarvervoersproblemen gehad vanwege winters weer, maar de chaos die nu ontstond was eigenlijk nog veel komischer. Blijkbaar reageren de Britten nogal spastisch op ‘white powder’: er werd gesproken van een extreem gevaarlijke stituatie. “If possible, please stay at home!” Alles lag stil: treinen reden niet meer, bussen werden van de weg gehaald, taxi’s weigerden te rijden, Heathrow ging dicht. Kantoren waren leeg, ziekenhuizen lagen stil, scholen werden gesloten: “De veiligheid van de kinderen kan in deze omstandigheden niet meer gegarandeerd worden.”
En dit alles vanwege slechts 10 à 15 centimeter sneeuw? The Great British Empire, eens de baas over een kwart van deze aardbol, winnaar van wereldoorlogen, waar zelfs tijdens de ‘Blitz’ de dubbeldekkers doorreden, gaat plat voor sneeuw?!

Ik had eigenlijk nog ontzettend veel geluk, want ondanks ruim vijf uur vertraging heb ik wel mijn bestemming weten te bereiken. In Oxford bleek overigens wel bedroevend weinig van het winterweer te merken te zijn. Na al die chaos had ik zelf ook wel eens een paar sneeuwballen willen gooien.
Die wens is inmiddels ook in vervulling gegaan, want donderdagochtend bleek ook Oxford onder een witte deken bedolven te zijn. En zeg nou zelf, het ziet eruit als een sprookje. Helaas is het nu ook hier onmogelijk het openbaar vervoer te gebruiken, en op EF na zijn alle scholen inmiddels gesloten.