Twijfels

Afgelopen weekend was Roelof hier, naar eigen zeggen om mij te redden van alle naarheid van Engeland: het slechte weer, het ongezonde eten en vooral die vreselijke Engelsen. Uiteraard was ik dat allemaal zo veel mogelijk aan het ontkennen. Het weer is al weken best aardig. Het eten went. Als ik maar vaak genoeg ga sporten word ik er ook niet dik van. Engelsen zijn heel aardig. En alle EF-ers zijn heel vriendelijke mensen - geen rijkeluiskindjes die hier komen om feest te vieren en het geld van hun ouders uit te geven.
Aan het eind van het weekend hadden de rollen zich zo ongeveer omgedraaid. Roelof beweerde dat het al bijna weer Kerst was, dat ik straks wel weer afleiding zou vinden en genoeg plezier zou hebben. En ik vond Engeland afschuwelijk, de Engelsen vreemd, de meeste EF-ers stom en oppervlakkig en het eten vreselijk. En ik wilde naar huis. Ik wil naar huis.

Dat is altijd een van de moeilijkste dingen om toe te geven: dat datgene wat je zelf hebt gekozen, geheel op eigen initiatief en zonder druk van wie dan ook, dat datgene nadelen heeft. EF heeft nadelen. Veel zelfs. Oxford heeft nadelen. Engeland heeft nadelen. Heel veel is niet wat ik ervan verwacht of gehoopt had. En soms vraag ik me af of ik wel de juiste keuze gemaakt heb door hier te komen. Of ik mijn tijd, energie en geld niet beter anders had kunnen besteden.

Zulke twijfels mogen natuurlijk niet openlijk toegegeven worden. Als je zelf kritiek hebt op je eigen keuze, dan geef je anderen schot op open doel: die mogen dan ook ongelimiteerd commentaar leveren. En commentaar op jouw keuzes is commentaar op jou.
Dus ben ik wanhopig Oxford blijven verdedigen, met kramp in mij kaken. Ook al werd ik nog zo depressief van de overdadige universiteitsgebouwen, de overdosis fastfoodketens, het verwarrende openbaar vervoer, de Christmas-hysterie, het kant-en-klaar-voedsel in de supermarkten, de exorbitant hoge prijzen voor bijna niks, de strikte scheiding tussen alles wat uitverkoren en universitair is en alles wat stads en gewoon is, en de grauwe Engelse regen op de grauwe Engelse straten. Nu geef ik het maar gewoon op: af en toe vind ik Oxford gewoon een rotstad.

Door dit te zeggen onderscheid ik me eventjes van een aantal van mijn vrienden die hun studiestad tot in de dood trouw blijven en eeuwig de hemel in prijzen. So be it.
Als straks de zon weer gaat schijnen en het zandkleurige steen van alle monumentale gebouwen zijn warme glans weer terugkrijgt, als ik weer een beetje uitgeslapen ben en de kerstvakantie wat dichterbij is gekomen, dan zal ook Oxford wel weer mooi worden.