The Gym

Om eerlijk te zijn heb ik al mijn hele leven iets gehad tegen het fenomeen 'de sportschool'. Tegen fitnessruimten, tegen ingewikkelde trainingsapparaten, halters en alle andere aanverwante zaken. Ik vond het altijd volkomen onzin. Als je wil hardlopen, ga naar buiten. Als je wil fietsen, ga een fietstocht maken. Als je spieren wil, ga een echte sport doen. Of ga opdrukken desnoods.

Helaas heb ik ook hierover mijn mening weer enigzins moeten herzien. Ik ben immers negen maanden lang veroordeeld tot Engels eten - of EF Food zoals ze het hier graag noemen. En hoewel de kwaliteit niet dusdanig hoog is dat ik borden vol naar binnen zou willen schransen, blijft het toch een beetje plakken hier en daar. Die ene broek zit toch net iets strakker dan de vorige keer en elke keer dat ik in de spiegel kijk word ik een tikje ongeruster.
Maar wat eraan te doen? Op zoek naar een plek waar ik verder kan met mijn judolessen? Maar ik heb niet eens een judopak hier. Hardlopen dan? Dat hou ik misschien een week vol, dat weet ik uit ervaring. Push-ups en sit-ups in een hoekje op mijn kamer? Kansloos. En dus bleef er in mijn bijzonder on-inventieve geest maar een optie over: de Brookes University Gym.

Nu huppel ik elke twee dagen ruim een uur daar rond. Ik schaam me bijna om het toe te geven, maar stiekem vind ik het ontzettend leuk. Het rennen op een loopband is natuurlijk vrij saai, maar ik kan wel goed lachen om alle andere mensen die ik daar zo zie. Het zijn allemaal van die typetjes. De patserige jongens met te veel spieren. De magere jongetjes die ook spieren willen, maar eigenlijk niet weten waar ze moeten beginnen. De oudere mannen die nog steeds een strak lijf willen houden. De (iets) te dikke meisjes (waar ik helaas inmiddels bij hoor, I admit it). De veel te magere meisjes. De huisvrouwen. En heel, heel af en toe een normaal, gemiddeld persoon. Maar dat is zeldzaam.