Nood Boek

Omdat ik zo'n geweldige dochter ben (gehoorzaam, ijverig, lief en slim) hebben mijn ouders besloten mij een laptop cadeau te doen. Mijn vader heeft hem voor me uitgezocht en opgefluft met mooie extra's. Mijn moeder heeft haar onmisbare goedkeuring gegeven. Alles wat ik hoefde te doen was met open mond kijken naar dit absurde staaltje van ouderlijke gulheid. Want het is niet zomaar een laptop, het is een hele mooie: meer flitsende functies en ' gadgets' dan ik kan bedenken, snel, stevig, ergonomisch vormgegeven en tegelijk mooi om te zien.
Twee weken geleden arriveerde het wonderlijke stukje techniek. Dat was veel eerder dan de geschatte levertijd, dus ik was aangenaam verrast. Na met trillende vingers de doos geopend te hebben, kon ik 'm dan eindelijk vasthouden.

Toen begonnen de problemen. Ik heb meerdere minuten vergeefs zitten prutsen omdat ik er van overtuigd was dat het ding aan de andere, verkeerde kant opengeklapt moest worden. Vervolgens druk gezocht naar het 'aan'-knopje. Met een zacht gezoem startte de laptop op, klaar om zijn nieuwe baasje te begroeten met een zacht twinkelend geluidje. Maar dan, de grote teleurstelling: het ding knipperde meewarig met zijn webcam-oogje, maakte een afkeurend geluid met zijn CD-lade. Een diepe zucht. Gewogen, maar te licht bevonden.

Zodoende probeer ik nu dus vriendjes te worden met mijn laptop. Ik verwen hem met met lieve USB-stickjes en een schattig draagbaar muisje. Ik was altijd mijn handen voor ik zijn prachtige toetsenbord aanraak. Ik stof hem dagelijks af. Maar paaien kan ik 'm niet: al na de eerste indruk heeft hij besloten dat hij te goed is voor mij. Het feit dat ik hem in een melige bui Nood Boek heb gedoopt, heeft daar ongetwijfeld aan bijgedragen.
Hoe dan ook, een minachtende blik is alles wat ik kan krijgen. Hij geniet ervan me keer op keer in te wrijven dat ik noch met zijn hardware, noch met zijn software om kan gaan. Verder pest hij me door mijn cd's in te slikken, niet te reageren op de afstandsbediening en de USB-receiver van de muis te verstoppen. De vingerafdruklezer - het digitale kersje op de slagroom - werkt al helemaal niet.

Soms, als ik in bed lig, kan ik hem haast horen fluisteren: "Waarom ben ik niet van een zakenman, en gamer, een informaticastudent..? Het zou verboden moeten worden dat digibeten in het bezit komen van hoogwaardige laptops zoals ik..."