Nood Boek

Omdat ik zo'n geweldige dochter ben (gehoorzaam, ijverig, lief en slim) hebben mijn ouders besloten mij een laptop cadeau te doen. Mijn vader heeft hem voor me uitgezocht en opgefluft met mooie extra's. Mijn moeder heeft haar onmisbare goedkeuring gegeven. Alles wat ik hoefde te doen was met open mond kijken naar dit absurde staaltje van ouderlijke gulheid. Want het is niet zomaar een laptop, het is een hele mooie: meer flitsende functies en ' gadgets' dan ik kan bedenken, snel, stevig, ergonomisch vormgegeven en tegelijk mooi om te zien.
Twee weken geleden arriveerde het wonderlijke stukje techniek. Dat was veel eerder dan de geschatte levertijd, dus ik was aangenaam verrast. Na met trillende vingers de doos geopend te hebben, kon ik 'm dan eindelijk vasthouden.

Toen begonnen de problemen. Ik heb meerdere minuten vergeefs zitten prutsen omdat ik er van overtuigd was dat het ding aan de andere, verkeerde kant opengeklapt moest worden. Vervolgens druk gezocht naar het 'aan'-knopje. Met een zacht gezoem startte de laptop op, klaar om zijn nieuwe baasje te begroeten met een zacht twinkelend geluidje. Maar dan, de grote teleurstelling: het ding knipperde meewarig met zijn webcam-oogje, maakte een afkeurend geluid met zijn CD-lade. Een diepe zucht. Gewogen, maar te licht bevonden.

Zodoende probeer ik nu dus vriendjes te worden met mijn laptop. Ik verwen hem met met lieve USB-stickjes en een schattig draagbaar muisje. Ik was altijd mijn handen voor ik zijn prachtige toetsenbord aanraak. Ik stof hem dagelijks af. Maar paaien kan ik 'm niet: al na de eerste indruk heeft hij besloten dat hij te goed is voor mij. Het feit dat ik hem in een melige bui Nood Boek heb gedoopt, heeft daar ongetwijfeld aan bijgedragen.
Hoe dan ook, een minachtende blik is alles wat ik kan krijgen. Hij geniet ervan me keer op keer in te wrijven dat ik noch met zijn hardware, noch met zijn software om kan gaan. Verder pest hij me door mijn cd's in te slikken, niet te reageren op de afstandsbediening en de USB-receiver van de muis te verstoppen. De vingerafdruklezer - het digitale kersje op de slagroom - werkt al helemaal niet.

Soms, als ik in bed lig, kan ik hem haast horen fluisteren: "Waarom ben ik niet van een zakenman, en gamer, een informaticastudent..? Het zou verboden moeten worden dat digibeten in het bezit komen van hoogwaardige laptops zoals ik..."

Why?

Many peoples shine themselves off to question, why I off plan am to Oxford to go for lessens English. Honest said, know I it self also not. My English is all violent, almost fluid selfs. English grammar, gaming and outspeech know no secrets for me. I am also very good on the height of English outpressings and idiom. Why should I lessens necessary have? God may it know. Maybe can I other students help, that not as slim and talented are as I.

Awkward Moment

Moeder: "Je was laat thuis gisteren."
Dochter: "Ja, mama."
Moeder: "Ik hoorde jullie om drie uur nog praten."
Dochter: "Sorry, mama, we zullen voortaan zachter praten."
Moeder: "Aan het gekraak van je bed kan je zeker niks doen, hè?"
Dochter: ... *perplex*

Tips voor de Aankomende Postbode

Sinds eind juni sloof ik mij uit met wel een zeer flitsend bijbaantje: ik bezorg post. Daarin word ik moedig bijgestaan door huisgenoten C en D. Laat hun bijdrage vooral niet vergeten worden. Maar hoewel ik uiteraard het liefst hén voor mijn karretje span, heb ik inmiddels vaak genoeg zelf het werk gedaan om te beseffen dat post rondbrengen méér is dan van deur naar deur lopen en dingen door smalle spleten schuiven. Vandaar dat ik hier wat tips neerzet voor mensen die overwegen in mijn voetsporen te treden (mochten die er zijn).

Tip 1: Doe het niet.
Bezin, voordat het te laat is. Het betaalt slecht en kost altijd meer tijd dan je denkt. Mocht je nog steeds de neiging voelen op een advertentie van Sandd, TNT, SelectMail of een ander duivels postbedrijf te reageren, denk dan aan één van de volgende dingen: te kleine brievenbussen, bijtende honden, stromende regen, kilo's onzinnige folders waar je niemand een plezier mee doet. Nog steeds zin?

Tip 2: Pas op voor bijtende brievenbussen.
Jawel, die bestaan. Je steekt je hand naar binnen en voor je het weet slaat de klep met flinke kracht dicht op je vingers. Alsof er een veer achter zit (dit is waarschijnlijk ook het geval). Draag ook nooit ringen tijden het post bezorgen. Wanneer je dit toch doet, kost het je in een gunstig geval een ring, in een minder gunstig geval een vinger.

Tip 3: Pas op voor gecamoufleerde brievenbussen.
Het lijkt erop alsof mensen hun post werkelijk niet willen hebben, anders hadden ze nooit zo veel moeite gedaan hun brievenbussen op zulke slinkse wijzen te verstoppen. Vooral de groene postbusjes die half overgroeid zijn door rozenstruiken en klimplanten zijn sneaky. Evenals de doorns van voornoemde rozen.

Tip 4: Reken af met je vijanden.
En hiermee doel ik op de honden die al beginnen te blaffen voor je ook maar de voortuin bent ingelopen. Reken met hen af, voor ze met jou afrekenen. De beste manier is om op het juiste moment een zwaar poststuk met grote kracht door de brievenbus te lanceren. De dikke, gebonden catalogi van Otto en Neckermann lenen zich hier uitstekend voor. Wanneer het blaffen overgaat in gesmoord gepiep of totale stilte, is de operatie geslaagd.

Tip 5: Roep hulp in.
Aan je eigenlijke collega's heb je uiteraard niets, dus zorg voor één of meer hulpjes. Dit is niet alleen handig tijdens vakantie of ziekte, het is ook een hele steun in de rug. En gedeelde smart is halve smart.

Blog Revival

En ja, opnieuw was deze blog bijna een zachte dood gestorven. Hoewel, het is maar wat je zacht noemt: gewoon van t ene op het andere moment verwaarloosd en vergeten worden. Ik kreeg hier en daar zelfs een klacht binnen! "Waarom schrijf je niet weer 'ns wat? Dan kan ik wat van je lezen als ik thuis kom." Wie dat zei, laat zich raden.

Ik kreeg echter ook een hele andere reactie, toen ik vertelde over de moeite die het me kosten dit ziekelijke troetelkindje in leven te houden: "Waarom stop je er niet gewoon mee? Schrijf voor jezelf en zet het gewoon niet online." Precies volgens het devies dat maandenlang de ondertitel van de blog vormde.

Ja, lieve lezers, wat moet ik daar nu mee? Natuurlijk heb ik mijn keuze al gemaakt. Dat blijkt ook al uit het feit dat het eerder genoemde devies inmiddels is verdwenen. Ik ga dus nogmaals proberen jullie een beetje te entertainen hier. Deels omdat ik het niet kan verdragen mijn blog na een half jaar alweer tot digitaal stof te laten wederkeren, deels omdat ik denk dat er misschien wat meer interesse ontstaat, als ik straks eenmaal in Oxford woon. (Ja, wat ver weg is, is goed, hè.)

Om wat extra motivatie te creëren heb ik de boel wat opgefluft. De nieuwe kleur (geen klachten a.u.b.) valt natuurlijk gelijk op, maar let ook even op het nieuwe welkomstbericht en de indeling in categorieën, waar ik zo lang over heb zitten piekeren. Hopelijk maakt dat de boel tijdelijk wat interessanter. Enjoy!