Welpieleed

Je zal maar een Welpie zijn. Ten eerste ben je dan een slap aftreksel van een groot succes. Een groot succes met een bittere nasmaak weliswaar: iedereen weet hoe de Wuppies zijn geëindigd. Maar goed, je doet je best. Je zet je vrolijkste glimlach op, je neemt een gewaagd kapsel en já: je wordt geaccepteerd. Sterker nog: je wordt verheven tot symbool van nationale eenheid.

De prijs die je daarvoor betaalt, is hoog: dagenlang sier je motorkappen en fietsbellen. Brandende zon of stromende regen, het doet er niet toe. Je wordt geplet onder massa's boodschappen, je laat aan je plukken en frutselen door plakkerige kinderhandjes. Het is het allemaal waard: je wordt toegejuicht, er wordt om je gevochten, er wordt zelfs een echt lied voor je gecomponeerd. Je bent in de zevende hemel, je bent ereburger van Nederland.

Helaas, aan al dat geluk moet een einde komen. En op wie wordt de frustratie afgereageerd? Niet op de verliezers, niet op de winnaars. Op jou. Wie hoog vliegt, kan diep vallen. Er wordt op je gescholden: "Ja, die kutwelpen hoef ik nouw ook nie meer!". Je belandt in de vuilnisbak, in het gunstigste geval. In een minder gunstig geval word je vertrapt, overreden, ritueel verbrand.

Dus, lieve mensen, verplaats u eens in die arme Welpies. Laat hun smekende glimlach uw hart verwarmen. Bedenk dat zij er ook niets aan kunnen doen. Ondergetekende leidt een Rusthuis voor Afgedankte Welpen. Laat uw gedachten daar eens over gaan.