Ode aan de Sneeuw

Er zijn maar weinig dingen die zo'n hoge "ohhhh"-factor hebben als sneeuw. Sneeuw, dansend, dwarrelend, draaiend, langzaam, snel... Sneeuw. En het gekke is dat die betovering eigenlijk nooit verdwijnt.

Ooit een jong poesje door een dikke laag sneeuw zien lopen? Pootje neerzetten, geschrokken terugtrekken, afschudden, likken... Wat is dit dan weer? Daarna rennen, springen, sneeuwvlokken vangen. Mijn poes Kippie had daar een handje van vroeger.

Nog zoiets: door de sneeuw fietsen. De vlokken die vanachter het raam zo rustig leken te dwarrelen komen ineens massaal op je af, blijven in je gezicht plakken, in je oogharen hangen. Ik krijg de vreemde neiging mijn mond open te doen om voor de zoveelste keer te ontdekken dat sneeuw gewoon naar water smaakt. En weer blijkt dat je er net zo nat van kan worden als van regen.

Nee, als het sneeuwt moet je eigenlijk achter een raam zitten, op een bank in een warme kamer, liefst zelfs met een kop thee of chocolademelk. Dan valt het je op hoe de luchtstromen niet overal hetzelfde zijn: opstijgend, dalend, in draaikolken. En dat de vlokken die zo wit afsteken tegenover de grond, grijs lijken wanneer je naar boven kijkt. Sneeuw is wat dat betreft net als vuur: je kan blijven kijken. Het leidt tot niets, maar het blijft magisch.

Dat laatste blijkt ook uit het feit dat mijn klasgenoten van nu (zesde klas gymnasium dus) nog net zo gebiologeerd uit het raam staren als de kinderen in mijn kleuterklas, veertien jaar geleden. "Ja maar... HET SNEEUWT!"