Gisteren kwam ik in mijn kast mijn oude dagboek tegen. Het is een dagboek zoals een dagboek eigenlijk hoort te zijn: lichtblauw met tuttige dolfijntjes en een gouden slotje dat bij één keer trekken open breekt. Van binnen is het gevuld met hartjes en de zielenroerselen van een tienjarige die zichzelf al heel wat vond. Smullen.
Het leukste om te lezen zijn toch de basisschoolverliefdheden. Ik ben ooit twee jaar lang in stilte verliefd geweest op een jongen die ik van judoles kende. Het is rustig een obsessie te noemen, want ik spaarde alles wat met hem te maken had. Ik wist hoeveel broers en zussen hij had, waar hij woonde, zijn telefoonnummer, geboortedatum, favoriete kleur, eten, judoworp en het kenteken van zijn vaders auto. Alles wat me aan hem deed denken heb ik verzameld. Die verliefdheid ging over na een fataal bezoek aan de kapper van zijn kant, maar alle frutsels heb ik nog steeds.
Ik lees mezelf als een Bouquetreeks, maar dan met veel 'ohja'-momenten. De verhuizing, mijn nieuwe fiets, mijn elfde verjaardag, Sinterklaas, projecten op school. Maar ook: die keer dat ik klikte ("Juf, ze hebben koekjes!") alleen omdat ik zelf buitengesloten werd. Die keer dat ik in het park een spuit vond. Die keer dat ik mijn eten zo vies vond dat ik over heb gegeven in mijn eigen bord. Die doorn van één centimeter groot die in mijn hoofd kwam bij het buitenspelen. Uiteraard ook een paar lekkere emo-uitingen: "Ik wou dat ik niet bestond. Maar misschien stel ik me aan." Je ziet het, ik ben weinig veranderd...
dinsdag 4 maart 2008
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
6 opmerkingen:
hihi, soms ben ik toch blij dat ik geen dagboek heb bijgehouden (nouja, heel soms is wat opgeschreven, maar dat is met stappen van een half jaar vaak).
Ik zou er alleen maar naar van worden, dat ik er achter kom dat alle dingen die ik toen zó belangrijk vond, dat die eigenlijk helemaal niks voorstellen en dat ik me zo ontzettend aanstelde. (want dat blijkt zelfs soms al uit die verhalen... ik lees ze dan ook amper :P )
Ik lees ze regelmatig terug eigenlijk. Ik heb vanaf mijn 8ste tot nu toe met tussenpozen verschillende soorten dagboeken bijgehouden. Heerlijk om -als van bovenaf- terug te kijken op alle dingen van 'toen'. Het leukste vind ik om te zien hoe ik ben veranderd en tegelijk hetzelfde ben gebleven.
maar je wordt toch depressief van de gedachte dat wat je nu belangrijk vindt, dat je jezelf daar later ook weer om uitlacht? :P
Absoluut niet eigenlijk. Het geeft hoop dat het met de dingen waar ik nu mee zit ook wel weer goed komt. En de meeste dingen zijn achteraf ook gewoon erg grappig (zoals dat overgeven in mijn eigen bord...).
at nou, er maar 1 regel aan wijden...
Ik was blijkbaar high toen ik dat bericht plaatste.
wat er had moeten staan:
"Die keer dat ik mijn eten zo vies vond dat ik over heb gegeven in mijn eigen bord"
En er maar 1 regel aan wijden...
Een reactie posten