Over de Grens

Zondagavond zat ik in de tram van Nieuwegein naar Utrecht. In diezelfde tram zat ook een groep... Ja, hoe zal ik ze eens noemen... Ze waren iets jonger dan ik en ook niet van het type mensen waar ik veel mee omga. Ze gingen ongetwijfeld uit. En ze waren zich aan het indrinken in de tram. Maar als jij bij het indrinken de boel al niet meer binnen kan houden, hoe erg moet het echte werk dan wel niet zijn? Blijkbaar was deze situatie ook niet uitzonderlijk. Hoewel er enige opwinding ontstond toen iemands maaginhoud over de vloer van de tram stroomde, was er weinig echte verbazing. De algemene reactie: same shit, different day. En zien kotsen doet kotsen.

Het heeft vast iets te maken met het opzoeken van je eigen grenzen. Grenzen bestaan uiteraard alleen in je eigen hoofd. Het kan altijd nét iets erger, nét iets meer. Dat zie je niet alleen met alcohol, maar eigenlijk met alle mogelijke vormen van vermaak. Je ziet het ook met zoenen bijvoorbeeld.

Daar heb ik laatst overigens nog een onderzoekje naar gedaan: waarom zoenen sommige mensen op feestjes at random andere mensen die ze niet of nauwelijks kennen? De antwoorden liepen wat uiteen: lust werd genoemd, maar ook het feit dat het zelfvertrouwen geeft en de kick van het 'veroveren' op zich. Opvallend was toch dat de meeste mensen het doen uit een verlangen om de grens op het zoeken. De 'ik-kan-het-dus-ik-doe-het' mentaliteit.

Dit is niet echt mijn stijl. Ik hoef mijn grenzen op dergelijke punten niet zo nodig op te zoeken. Of misschien heb ik ze eigenlijk al wel gevonden. Dat is toch in feite de definitie van 'principe': ergens een streep trekken.

Roddelen

"Wat we missen aan openheid, compenseren we met geroddel." Zo typeerde Roelof onlangs de situatie in onze vriendengroep. En zeker niet geheel onterecht. Ik betwijfel alleen of roddelen de juiste term is. Misschien kunnen we beter zeggen dat er regelmatig gepraat wordt over iemand die op dat moment niet aanwezig is en dat die gesprekken, qua toon en inhoud, behoorlijk afwijken van gesprekken waar die persoon wél bij aanwezig is.

Roddelen dus. Gelukkig heeft niemand nog het recht er over te klagen, omdat iedereen zich er zo af en toe schuldig aan maakt. En met name de meisjes hebben een mooi excuus: roddelen veroorzaakt bij vrouwen het vrij komen van bepaalde hormonen waardoor het beloningscentrum in de hersenen geactiveerd wordt. Het is zelfs de op één na grootste neurologische beloning die er bestaat. (Op nummer één staat - o wonder - het orgasme.)

Ondanks het feit dat het zo 'normaal' is, heeft roddelen nog steeds een extreem negatieve bijklank. Sterker nog, er bestaat zoiets als een antiroddelactie, compleet met eigen website. Het is er vergeven van de vreemde slagzinnen en zoutloze motto's. Een voorbeeld: "Roddelen ont-wij-dt." Of, nog veel erger: "Het ware te wensen / Dat alle mensen / Met hun gebreken / Zichzelf eerst bekeken / Dan zouden zij het praten / Over een ander wel laten." Braak.

Valentijn

Valentijnsdag. Niet, zoals ik altijd geloofd heb, een dag verzonnen door Hallmark &co om mensen zonder (al dan niet geheime) aanbidders ongelukkig te maken. Wel de sterfdag van ene Sint Valentinus. Kan me niet voorstellen dat hij het zo gewild heeft.

Om aan Valentijnsdag te ontkomen zou je je tegenwoordig van één tot vijftien februari moeten opsluiten in een ivoren toren. Ramen en deuren sluiten, radio en televisie uit. Waarschijnlijk wordt een mens daar depressiever van dan wanneer hij de 'Dag der Liefde' door moet brengen zonder rozen en kleverige wenskaarten met voorgedrukte tekst.

Valentijndag 2007, dat was trouwens nog wat... Ik kreeg van mijn toenmalige vriendje een mobiele telefoon cadeau. Eigenlijk wilde ik dat helemaal niet. Ik boycotte mobiele telefoons en bovendien bracht een zo groot cadeau mij behoorlijk in verlegenheid. Wekenlang heb ik niets dan 'dankjewel' kunnen stamelen wanneer hij in mijn buurt kwam. Niet zo verwonderlijk dat die relatie maar kort standgehouden heeft.

Dit jaar zal ik het hoogstwaarschijnlijk zonder Valentijnscadeautjes moeten doen. Geeft niet. Om eventueel de kop op stekende teleurstelling het hoofd te kunnen bieden heb ik gewoon voor mezelf iets gekocht. Hoe triest. Hoe heerlijk.

Public

Sinds 4 januari staat er op mijn blog een klein oranje vierkantje. Dit vierkantje, rechts op de pagina onder het archief, is het logo van de bezoekersteller. Elke avond kijk ik even of er nog mensen langs zijn gekomen die dag.

En tot mijn grote verbazing komen er nog mensen ook. Sinds het moment dat ik die teller installeerde zijn er elke dag minstens vier (!) bezoekers geweest. En dat op zo'n kleine, persoonlijke, onbeduidende weblog als die van mij! Waar o waar komen jullie vandaan, mensen? En zijn het elke dag nieuwe, of komen jullie elke keer weer terug?

Misschien komt het omdat ik vindbaar ben via Google. Als je 'Níníël' intikt, ben ik de tweede hit. Bij 'Níníël Online' zelfs de eerste. Niet dat ik verwacht dat iemand zo'n bizarre zoekterm zou verzinnen, maar het heeft toch wel wat. Zelfs op mijn eigen naam, 'Eva de Groot', ben ik vindbaar (dertigste hit).

Het maakt me eigenlijk wel een beetje zenuwachtig, al die bezoekers. Het lijkt erop dat ik toch echt een vorm van 'public' heb. Misschien moet ik nu wel serieus gaan nadenken over wat ik opschrijf. Anders komen jullie misschien niet meer terug.

Ik weet acuut niets meer te vertellen.