Ik ben verkouden.
Verkouden zijn. Dat betekent meestal dat dingen die je neus in moeten er niet meer in kunnen, terwijl de dingen die er in zouden moeten blijven er aan één stuk door uit komen. In mijn geval nog aangevuld met een ongelooflijke kriebel in mijn keel en niks meer kunnen ruiken of proeven. Maar wat nog het ergste is: ik ben doof.
Alles wat ik nog wel hoor, hoor ik als door een dik kussen. Stemmen komen van heel ver weg. Ook mijn eigen stem klinkt totaal anders, als iets wat niet uit mij komt, maar uit een vreemd wezen, dat bovendien ook op een heel vreemde en hysterische manier lacht. Ik krijg het gevoel dat ik opgesloten zit achter een glazen wand: ik zie alles, maar contact maken met de wereld lukt niet. Waarom zou ik het ook proberen? De wereld gaat te snel en mijn hoofd zit vol watten. Langzaam stik ik.
Hoe vaak in een jaar is een gemiddeld mens eigenlijk verkouden? Drie, vier keer? Meer misschien nog. Het is ook iets dat snel weer vergeten wordt. Ik denk er ook eigenlijk nooit over na, zolang ik er geen last van heb: "Goh, wat ben ik heerlijk niet-verkouden." Misschien zou ik dat eens wat vaker moeten denken. Of: "Wat adem ik lekker." Of: "Hé, wat ben ik eigenlijk gezond."
Soms ga je iets pas echt waarderen als je het kwijt raakt.
dinsdag 29 januari 2008
woensdag 23 januari 2008
Sociaal Wenselijke Leugenaar
Roelof heeft pas tegen me gezegd dat hij het leuk zou vinden als ik wat persoonlijker stukjes zou schrijven. Dan kan hij me wat beter leren kennen, zegt hij. Ik wil best een poging doen, ik doe mensen graag een plezier. Ik denk alleen niet dat hij of iemand anders me op die manier snel beter zal leren kennen.
Er staat namelijk één ding altijd gigantisch in de weg. Dat ding is het volgende: ik ben een enorme leugenaar. Ik lieg sowieso minstens één keer per dag en zeker in elk weblogberichtje. Ik ben wat je noemt een sociaal wenselijke leugenaar. En die leugens zijn de welbekende 'leugentjes om bestwil'.
Ik zeg dat ik tijd heb, ook als ik het niet heb. Ik zeg dat het goed met me gaat, ook als het dat niet gaat. Ik zeg dat ik het eten heerlijk vond, ook als ik het eigenlijk tien keer niks vond. Ik zeg dat ik bepaalde kleren mooi vind, dat ik bepaalde muziek leuk vind, dat ik bepaalde ideeën goed vind, dat ik graag een keertje mee ga dit-of-dat-doen. Ik zeg dat iets me niet kan schelen, ook als het me in werkelijkheid ongelooflijk veel pijn doet. Soms zeg ik zelfs dat ik mensen aardig vind, terwijl ik ze op dat moment wel kan schieten.
Ik weet niet precies waar dit gedrag van mij vandaan komt. Het is er al zolang ik me kan herinneren. Sociaal wenselijk gedrag is natuurlijk nuttig en een stukje van de menselijke natuur, maar niemand maakt mij wijs dat je er werkelijk evolutionair voordeel bij hebt als je mensen alleen zegt wat ze willen horen, zelfs over de meest onbenullige dingen.
Feit blijft dat het eigenlijk niemand iets uitmaakt dat ik ze voorliegt, zolang ze het maar niet weten. Mensen bouwen bij voorkeur een zo positief mogelijk beeld van zichzelf, dus zullen ze me niet snel wantrouwen als ik een complimentje maak of mijn instemming geef over iets. Helaas (gelukkig?) gaat dat voor de mensen die dit eenmaal gelezen hebben niet meer op. Ik vraag me af of er iemand zal zijn die, bij een volgend positief woord van mijn kant, aan deze bekentenis terugdenkt en zich afvraagt: "Meent ze dit of is het puur voor de show?"
Er staat namelijk één ding altijd gigantisch in de weg. Dat ding is het volgende: ik ben een enorme leugenaar. Ik lieg sowieso minstens één keer per dag en zeker in elk weblogberichtje. Ik ben wat je noemt een sociaal wenselijke leugenaar. En die leugens zijn de welbekende 'leugentjes om bestwil'.
Ik zeg dat ik tijd heb, ook als ik het niet heb. Ik zeg dat het goed met me gaat, ook als het dat niet gaat. Ik zeg dat ik het eten heerlijk vond, ook als ik het eigenlijk tien keer niks vond. Ik zeg dat ik bepaalde kleren mooi vind, dat ik bepaalde muziek leuk vind, dat ik bepaalde ideeën goed vind, dat ik graag een keertje mee ga dit-of-dat-doen. Ik zeg dat iets me niet kan schelen, ook als het me in werkelijkheid ongelooflijk veel pijn doet. Soms zeg ik zelfs dat ik mensen aardig vind, terwijl ik ze op dat moment wel kan schieten.
Ik weet niet precies waar dit gedrag van mij vandaan komt. Het is er al zolang ik me kan herinneren. Sociaal wenselijk gedrag is natuurlijk nuttig en een stukje van de menselijke natuur, maar niemand maakt mij wijs dat je er werkelijk evolutionair voordeel bij hebt als je mensen alleen zegt wat ze willen horen, zelfs over de meest onbenullige dingen.
Feit blijft dat het eigenlijk niemand iets uitmaakt dat ik ze voorliegt, zolang ze het maar niet weten. Mensen bouwen bij voorkeur een zo positief mogelijk beeld van zichzelf, dus zullen ze me niet snel wantrouwen als ik een complimentje maak of mijn instemming geef over iets. Helaas (gelukkig?) gaat dat voor de mensen die dit eenmaal gelezen hebben niet meer op. Ik vraag me af of er iemand zal zijn die, bij een volgend positief woord van mijn kant, aan deze bekentenis terugdenkt en zich afvraagt: "Meent ze dit of is het puur voor de show?"
woensdag 16 januari 2008
In Memoriam Het Rode Bord
Het rode bord is weg. Jarenlang was het elektronische mededelingenbord met zijn rode, al dan niet knipperende letters met roosterwijzigingen en lesuitval het eerste waar ik naar keek als ik de hal van de school binnenstapte... En nu is het vervangen door een enorme plasmaTV, die er uit ziet alsof hij bij de eerste de beste windvlaag van de muur gaat vallen. Een typisch voorbeeld van vooruitgang die eigenlijk achteruitgang is.
Dat rode bord deed me denken aan mijn eerste dagen op het Stedelijk. Toen ik nog te traag was om de steeds wisselende teksten in één keer te kunnen lezen. Toen ik nog angstig achter de rest van de klas aan moest rennen omdat ik geen enkel lokaal kon vinden. Toen er bij de wc’s in de dependance nog een spiegel hing met de tekst ‘Ken Uzelf’. Die goeie ouwe tijd.
Nostalgie heet dat met een mooi woord: het terugverlangen naar en idealiseren van het verleden. We doen het vrijwel allemaal en liefst op momenten dat we ons eenzaam en zielig voelen. Vroeger werd nostalgie (terecht?) als een ziekte gezien. De verschijnselen: pijn in keel, buik en borst en verminderde eetlust. Verwant aan melancholie en heimwee.
Toch hebben die herinneringen vooral een positief effect op onze stemming. Uit onderzoek is gebleken dat mensen die nostalgische herinneringen op hebben gehaald een veel positiever beeld hebben van zichzelf en hun plaats in de wereld, dan mensen die dat niet hebben gedaan. Nostalgie is een houvast en schijnt zelfs te helpen bij het aanvaarden van de dood.
Is het je trouwens wel eens opgevallen dat we ons standaard alleen de goede dingen herinneren? Dat is een trucje van ons geheugen: positieve dingen blijven veel beter hangen dan negatieve. Misschien een gevolg van het feit dat mensen er altijd naar streven zich zo goed mogelijk te voelen. En dus zeggen volwassenen massaal dat ze hun middelbare schooltijd de leukste tijd van hun leven vonden. Nou, als dit de leukste tijd van mijn leven is, hoe erg moet de rest dan wel niet worden?
Bekend is dat we van de meeste dingen de waarde pas écht gaan inzien als we ze kwijt zijn. Zo gaat het met vrienden, relaties, persoonlijke eigendommen... En rode borden.
Dat rode bord deed me denken aan mijn eerste dagen op het Stedelijk. Toen ik nog te traag was om de steeds wisselende teksten in één keer te kunnen lezen. Toen ik nog angstig achter de rest van de klas aan moest rennen omdat ik geen enkel lokaal kon vinden. Toen er bij de wc’s in de dependance nog een spiegel hing met de tekst ‘Ken Uzelf’. Die goeie ouwe tijd.
Nostalgie heet dat met een mooi woord: het terugverlangen naar en idealiseren van het verleden. We doen het vrijwel allemaal en liefst op momenten dat we ons eenzaam en zielig voelen. Vroeger werd nostalgie (terecht?) als een ziekte gezien. De verschijnselen: pijn in keel, buik en borst en verminderde eetlust. Verwant aan melancholie en heimwee.
Toch hebben die herinneringen vooral een positief effect op onze stemming. Uit onderzoek is gebleken dat mensen die nostalgische herinneringen op hebben gehaald een veel positiever beeld hebben van zichzelf en hun plaats in de wereld, dan mensen die dat niet hebben gedaan. Nostalgie is een houvast en schijnt zelfs te helpen bij het aanvaarden van de dood.
Is het je trouwens wel eens opgevallen dat we ons standaard alleen de goede dingen herinneren? Dat is een trucje van ons geheugen: positieve dingen blijven veel beter hangen dan negatieve. Misschien een gevolg van het feit dat mensen er altijd naar streven zich zo goed mogelijk te voelen. En dus zeggen volwassenen massaal dat ze hun middelbare schooltijd de leukste tijd van hun leven vonden. Nou, als dit de leukste tijd van mijn leven is, hoe erg moet de rest dan wel niet worden?
Bekend is dat we van de meeste dingen de waarde pas écht gaan inzien als we ze kwijt zijn. Zo gaat het met vrienden, relaties, persoonlijke eigendommen... En rode borden.
woensdag 9 januari 2008
Brugger All Over Again
Sinds afgelopen maandag is het Nieuwe Gebouw van onze school open. Na meer dan drie jaar op en neer sloffen naar een afgelegen en vreselijk noodgebouw zijn we eindelijk weer 'thuis'. Hoewel...
Het nieuwe gebouw is mooi, laat ik dat eerst maar zeggen. Ik betwijfel hoelang dat zo zal blijven, want 800 scholieren zijn op lange termijn destructiever dan een tornado. Maar nu is het mooi en elk lesuur 'aan de overkant' is iets om naar uit te kijken. Nieuwe tafels om je naam in te krassen. Nieuwe stoelen om kauwgom onder te plakken. Nieuwe plafonds om pennen in te schieten. Nieuwe WC deuren om foute teksten op te schrijven. Feest.
Toch is wel duidelijk te merken dat het geheel nog niet af is. Hier en daar ontbreken sloten en deurknoppen. Er zijn nergens prullenbakken, dus nóg een mooi excuus voor het kauwgomplakken. In sommige lokalen missen zelfs de schoolborden nog. Tijdens wiskunde hebben we overwogen de sommen dan maar regelrecht op de smetteloos witte muur te schrijven. Er was natuurlijk een kansje dat de bouwvakkers (meestal denigrerend 'arbeiders' genoemd) het bord er precies overheen zouden hangen, maar we hebben het risico toch maar niet genomen.
Naast deze onafheden heeft het Nieuwe Gebouw ook regelrechte nadelen. Zo zijn de gangen boven nauwelijks anderhalve meter breed. Dat leidt regelmatig tot verstoppingen. Daar komt nog bij dat de prachtige galerijen die boven langs de aula lopen werkelijk uitstekend zijn om vanaf te springen na een slecht cijfer voor natuurkunde. Het zal mij benieuwen wanneer ze er netten gaan ophangen om suïcidale leerlingen op te vangen.
Maar dan wat me op dit moment nog het meest stoort: ik ben continu de weg kwijt! De lokalen bevinden zich in meerdere gebouwen die door allerlei sluipgangetjes en trappetjes met elkaar verbonden zijn. De logica is volledig zoek! Als ik het me goed herinner duurde het ruim twee jaar voor ik in het noodgebouw de lokalen uit elkaar kon houden, dus ik denk dat er weinig hoop is dat ik vóór mijn eindexamen lokaal 49 weet te vinden. Echt, het is net Zweinstein. Of, zoals Ilse al opmerkte: "Het is Brugger all over again."
Het nieuwe gebouw is mooi, laat ik dat eerst maar zeggen. Ik betwijfel hoelang dat zo zal blijven, want 800 scholieren zijn op lange termijn destructiever dan een tornado. Maar nu is het mooi en elk lesuur 'aan de overkant' is iets om naar uit te kijken. Nieuwe tafels om je naam in te krassen. Nieuwe stoelen om kauwgom onder te plakken. Nieuwe plafonds om pennen in te schieten. Nieuwe WC deuren om foute teksten op te schrijven. Feest.
Toch is wel duidelijk te merken dat het geheel nog niet af is. Hier en daar ontbreken sloten en deurknoppen. Er zijn nergens prullenbakken, dus nóg een mooi excuus voor het kauwgomplakken. In sommige lokalen missen zelfs de schoolborden nog. Tijdens wiskunde hebben we overwogen de sommen dan maar regelrecht op de smetteloos witte muur te schrijven. Er was natuurlijk een kansje dat de bouwvakkers (meestal denigrerend 'arbeiders' genoemd) het bord er precies overheen zouden hangen, maar we hebben het risico toch maar niet genomen.
Naast deze onafheden heeft het Nieuwe Gebouw ook regelrechte nadelen. Zo zijn de gangen boven nauwelijks anderhalve meter breed. Dat leidt regelmatig tot verstoppingen. Daar komt nog bij dat de prachtige galerijen die boven langs de aula lopen werkelijk uitstekend zijn om vanaf te springen na een slecht cijfer voor natuurkunde. Het zal mij benieuwen wanneer ze er netten gaan ophangen om suïcidale leerlingen op te vangen.
Maar dan wat me op dit moment nog het meest stoort: ik ben continu de weg kwijt! De lokalen bevinden zich in meerdere gebouwen die door allerlei sluipgangetjes en trappetjes met elkaar verbonden zijn. De logica is volledig zoek! Als ik het me goed herinner duurde het ruim twee jaar voor ik in het noodgebouw de lokalen uit elkaar kon houden, dus ik denk dat er weinig hoop is dat ik vóór mijn eindexamen lokaal 49 weet te vinden. Echt, het is net Zweinstein. Of, zoals Ilse al opmerkte: "Het is Brugger all over again."
vrijdag 4 januari 2008
Stem uit het Verleden
Op 1 januari 2008 kreeg ik een mailtje van mezelf. Het was een mailtje dat ik exact een jaar daarvoor gestuurd had, op 1 januari 2007. Er is namelijk een speciale website waarmee je e-mail naar je toekomstige zelf kunt sturen: http://www.futureme.org/. Ik ken die website al een paar jaar en sindsdien heb ik er een gewoonte van gemaakt mezelf elk jaar op de eerste van januari een gelukkig nieuwjaar te wensen.
Klinkt als een zielige gewoonte voor eenzame mensen, ik weet het. Maar eigenlijk is het best wel leuk. Ten eerste omdat zo'n mailtje bijna altijd een verrassing is: bijna altijd slaag ik er weer in te vergeten dat ik het jaar ervoor zoiets gestuurd heb.
Ten tweede is het grappig om iets te lezen van een jaar terug: hoe voelde je je toen, waar hield je je mee bezig, hoe dacht je... Dat is namelijk iets wat je niet zo goed kan onthouden, heb ik gemerkt. Ik heb bijvoorbeeld de romantische neiging te denken dat ik vroeger veel gelukkiger en vrolijker was dan nu en dat ik toen een veel beter sociaal leven had. Dankzij die mailtjes heb ik geleerd dat daar echt helemaal niks van klopt. Sterker nog: het gaat elk jaar beter met me, lijkt wel. En die gedachte is eigenlijk een stuk leuker dan telkens te denken dat vroeger alles beter was.
Eén tip: mocht je zelf ook zo'n nieuwjaarsmailtje willen sturen: zet er nooit, maar dan ook nooit je goede voornemens van dat jaar in. Daar wordt je alleen maar ongelukkig van. Gebleken is dat maar 12% van de mensen zich aan zijn of haar goede voornemens weet te houden. Beter maar niet het nieuwe jaar beginnen met de mislukkingen van het vorige jaar dus.
Via FutureMe kan je overigens ook berichten sturen die vijf of zelfs tien jaar later aankomen. En het schijnt dat je, wanneer je een account aanmaakt, ook antwoorden terug kan sturen naar het verleden. Maar hoe dat in godesnaam werkt, moet je mij niet vragen.
Klinkt als een zielige gewoonte voor eenzame mensen, ik weet het. Maar eigenlijk is het best wel leuk. Ten eerste omdat zo'n mailtje bijna altijd een verrassing is: bijna altijd slaag ik er weer in te vergeten dat ik het jaar ervoor zoiets gestuurd heb.
Ten tweede is het grappig om iets te lezen van een jaar terug: hoe voelde je je toen, waar hield je je mee bezig, hoe dacht je... Dat is namelijk iets wat je niet zo goed kan onthouden, heb ik gemerkt. Ik heb bijvoorbeeld de romantische neiging te denken dat ik vroeger veel gelukkiger en vrolijker was dan nu en dat ik toen een veel beter sociaal leven had. Dankzij die mailtjes heb ik geleerd dat daar echt helemaal niks van klopt. Sterker nog: het gaat elk jaar beter met me, lijkt wel. En die gedachte is eigenlijk een stuk leuker dan telkens te denken dat vroeger alles beter was.
Eén tip: mocht je zelf ook zo'n nieuwjaarsmailtje willen sturen: zet er nooit, maar dan ook nooit je goede voornemens van dat jaar in. Daar wordt je alleen maar ongelukkig van. Gebleken is dat maar 12% van de mensen zich aan zijn of haar goede voornemens weet te houden. Beter maar niet het nieuwe jaar beginnen met de mislukkingen van het vorige jaar dus.
Via FutureMe kan je overigens ook berichten sturen die vijf of zelfs tien jaar later aankomen. En het schijnt dat je, wanneer je een account aanmaakt, ook antwoorden terug kan sturen naar het verleden. Maar hoe dat in godesnaam werkt, moet je mij niet vragen.
dinsdag 1 januari 2008
Nieuw
Nieuwjaarsdag. Die naam is misleidend. Ik heb nog nooit een nieuwjaarsdag meegemaakt die in wat voor opzicht dan ook nieuw was.
Nieuwjaarsdagen zijn over het algemeen grauwe, verloren dagen, bezaaid met de resten van vuurwerk. Wallen onder je ogen. De laatste oliebol. Het eind van de feestdagen. Niets meer om naar uit te kijken, behalve dan dat enorme nieuwe jaar. Afschrikwekkend is het.
Ik voel me ook verre van nieuw. Ik krijg mijn ogen nauwelijks open. Mijn hoofd bonkt. Ik voel me vies en plakkerig.
Nieuwjaarsdag. Een dag als een koude douche.
Nog zoiets: goede voornemens. Ook zo'n misleidende term. "Goed" suggereert dat het om iets leuks gaat, maar goede voornemens zijn helemaal niet leuk. Waarom zouden we ze anders voor ons uitschuiven tot het begin van het nieuwe jaar?
Ik heb me dan ook al meerdere keren voorgenomen nooit meer goede voornemens te maken. Ze zijn toch gedoemd te mislukken. Maar er valt niet aan te ontkomen, ben ik bang. Elk jaar weer is er een stukje van mij dat zich stiekem voorneemt alles het jaar erop beter te doen.
Vroeger gaan slapen. Beter mijn huiswerk doen. Minstens vijf kilo afvallen. Meer sporten. Aardiger zijn tegen de mensen die het verdienen. Minder aardig zijn tegen de mensen die het niet verdienen. Stoppen met hele avonden achter de PC hangen. Stoppen met emotioneel eten. Stoppen met andere emotionele uitspattingen. Stoppen met zeuren over dingen die niet te veranderen zijn. Stoppen met zeuren over dingen die wel te veranderen zijn. Helemaal stoppen met zeuren. Stoppen me anders voor te doen dan ik ben. Stoppen met denken dat vroeger alles beter was. Stoppen met beginnen aan dingen waarvan ik van te voren al zie dat ze gedoemd zijn te mislukken. Stoppen met geloven dat stoppen alles oplost. Stoppen met stoppen. En starten met een nieuwe weblog.
Nieuwjaarsdagen zijn over het algemeen grauwe, verloren dagen, bezaaid met de resten van vuurwerk. Wallen onder je ogen. De laatste oliebol. Het eind van de feestdagen. Niets meer om naar uit te kijken, behalve dan dat enorme nieuwe jaar. Afschrikwekkend is het.
Ik voel me ook verre van nieuw. Ik krijg mijn ogen nauwelijks open. Mijn hoofd bonkt. Ik voel me vies en plakkerig.
Nieuwjaarsdag. Een dag als een koude douche.
Nog zoiets: goede voornemens. Ook zo'n misleidende term. "Goed" suggereert dat het om iets leuks gaat, maar goede voornemens zijn helemaal niet leuk. Waarom zouden we ze anders voor ons uitschuiven tot het begin van het nieuwe jaar?
Ik heb me dan ook al meerdere keren voorgenomen nooit meer goede voornemens te maken. Ze zijn toch gedoemd te mislukken. Maar er valt niet aan te ontkomen, ben ik bang. Elk jaar weer is er een stukje van mij dat zich stiekem voorneemt alles het jaar erop beter te doen.
Vroeger gaan slapen. Beter mijn huiswerk doen. Minstens vijf kilo afvallen. Meer sporten. Aardiger zijn tegen de mensen die het verdienen. Minder aardig zijn tegen de mensen die het niet verdienen. Stoppen met hele avonden achter de PC hangen. Stoppen met emotioneel eten. Stoppen met andere emotionele uitspattingen. Stoppen met zeuren over dingen die niet te veranderen zijn. Stoppen met zeuren over dingen die wel te veranderen zijn. Helemaal stoppen met zeuren. Stoppen me anders voor te doen dan ik ben. Stoppen met denken dat vroeger alles beter was. Stoppen met beginnen aan dingen waarvan ik van te voren al zie dat ze gedoemd zijn te mislukken. Stoppen met geloven dat stoppen alles oplost. Stoppen met stoppen. En starten met een nieuwe weblog.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
