Mijn WK gevoel

Een wat verfomfaaid Beesie klemt zich krampachtig aan vast aan het stuur van mijn fiets. Overal in de stad schreeuwen de toeters: WE HEBBEN GESCOORD!
Ik hou niet van oranje, ik hou niet van voetbal en ik heb nul komma nul nationale trots. Maar stiekem is het toch wel leuk, als na alle polarisatie door de verkiezingen blijkt dat er toch nog iets is wat mensen wél bindt.

Mening Gevonden?

Ik heb me gehouden aan mijn goede voornemen van eind februari: deze keer heb ik me wel enigszins verdiept in wat er te stemmen valt tijdens deze verkiezingen. Aanvankelijk was ik van plan alle verkiezingsprogramma's door te lezen, maar dat bleek toch wel heel veel huiswerk. Bovendien kan het allemaal stukken makkelijker. In tegenstelling tot bij de gemeenteraadsverkiezingen, wordt je als het om de Tweede Kamer gaat continu om je oren geslagen met de standpunten van de diverse partijen.

Zo had de NRC next een erg leuke serie waarin elke dag een partij belicht werd: natuurlijk met een samenvatting van het partijprogramma, maar de algemene mentaliteit en het type kiezers dat voor de betreffende partij kiest werd ook belicht.
En ik heb, zoals vrijwel iedereen, ontzettend genoten van het filmpje van Rita Verdonk. Het origineel is inmiddels nauwelijks meer terug te vinden tussen alle parodieën.
Verder waren er de prachtige alternatieve verkiezingsposters van de VPRO.
Ook was er weer een nieuwe hit van de SP, die ik nooit echt gehoord heb, behalve dan in de versie van mijn broertje, die het over niets anders meer heeft dan 'De Grote Schoonmaak'.
Uiteraard waren alle politici dit jaar niet meer te vinden op Hyves, maar wel op Facebook en Twitter. Daar heb ik me trouwens weinig van aangetrokken, al kwam ik niet meer bij toen Alexander Pechtold op Twitter verklaarde dat hij "zelf gezien had dat Rita Verdonk geen vinger uitsteekt als ze ziet dat een oud vrouwtje beroofd wordt".
Ik heb op de website van Greenpeace alle politici op zeer speciale wijze vergeleken op gebied van milieu beleid.
Mijn mailbox werd volgespamt door de Partij Voor De Dieren - God mag weten hoe ze aan mijn adres komen. Ze hebben me mailtjes gestuurd waarin één voor één alle andere partijen vergeleken en schaamteloos afgekraakt werden, tot ik het idee had dat er tussen de PvdD en GroenLinks een even groot verschil bestaat als tussen de PvdD en Geert Wilders.
Over Geert gesproken: ik draag al een paar weken een bandje waarop staat dat hij niet voor mij spreekt.

Het enige wat ik tot nu toe nog niet gedaan had was kijken naar een televisiedebat. Gelukkig heb vanavond nog een laatste kans, waar ik ook gebruik van maak.

Conclusie: het volgen van de campagnes heeft er niet direct voor gezorgd dat ik nu wel weet wat ik overal van vind, integendeel, er blijken nog veel meer onderwerpen te zijn om iets over te vinden dan ik al dacht. Amusant was het wel. Hadden we maar vaker verkiezingen...
Ah, ik denk dat ik al weet op welke partij ik daarvoor moet stemmen!

Modern Bijgeloof

"Doetetnie" Ik hang weer eens aan de balie bij de Rabobank. Het is vrijdagmiddag, vijf voor vijf, en mijn pinpas is helaas niet meer onder de levenden. Altijd handig, in het weekend.
"Zou je het niet eerst nog eens even testen?" zegt bankmevrouw. Braaf loop ik naar de automaat, maar ik weet bij voorbaat dat het zinloos is. Inmiddels heb ik de 'signs and symptoms' wel leren herkennen. De automaat wil mijn pasje niet eens meer innemen en houdt resoluut zijn denkbeeldige kaken op elkaar, als de beroemde brievenbus van Annie M.G. Schmidt.

"Maar waarom gebeurt dit steeds?" jammer ik, als ik weer aan de beurt ben. "Dit is al mijn vierde pas in minder dan een jaar!"
Ik kijk naar de dame achter de balie: chic gekleed, in 's Rabobanks eigen kledinglijn, blond haar strak in een knot, een modieuze bril. Prototype moderne zakenvrouw. Zij kan mij vast vertellen waarom al mijn pasjes zonder uiterlijk vertoon van schade binnen enkele maanden de geest geven.

"Het zijn de telefoons," antwoordt ze, bloedserieus, "de telefoons en de laptops en de detectiepoortjes. Overal is straling! Je moet zorgen dat je pas niet in de buurt komt van je mobiele telefoon of je laptop, want daar kunnen ze dus niet tegen. Minstens drie meter ertussen houden. Doe ik ook altijd."
Ik durf de dame nauwelijks te vragen hoe ik dan ins hemelsnaam moet internetbankieren en of dit dus betekent dat ik of mijn telefoon of mijn pinpas thuis moet laten als ik de deur uitga. Het is net alsof ik ineens weer terug ben op de de kleuterschool, waar de juf mijn moeder uitlegt dat ik een wollen muts op moet tegen de straling vanuit de kosmos en uit de buurt moet blijven van stopcontacten, walkmans, televisies en de spiegel, ter voorkoming van een verstoord ik-beeld.

Inmiddels is mijn nieuwe bankpasje gearriveerd. Helaas mag al het goede advies van de hoogopgeleide werknemers van de Rabobank niet baten: elke keer weet het ding op miraculeuze wijze vlak naast mijn computer te belanden. Ik let even niet op, en daar ligtie weer!

Misschien moet ik het pasje maar in een zelfgebreide, bobbelige wollen muts verstoppen, een veilig wapen tegen elke vorm van bijgeloof.